Rehabilitacja barku Warszawa

Kiedy warto skorzystać z rehabilitacji barku?

Po operacjach stabilizacji barku

Stabilizację wykonuje się najczęściej po nawracających zwichnięciach. Chirurg naprawia uszkodzony obrąbek stawowy (np. metodą Bankarta) albo przenosi fragment kości, żeby poszerzyć panewkę (zabieg Latarjeta). Operacja przywraca mechaniczną stabilność, ale po kilku tygodniach unieruchomienia w ortezie mięśnie są osłabione, a ramię sztywne.

Pracujemy zgodnie z protokołem rehabilitacji przekazanym przez klinikę po zabiegu. Na początku odzyskujemy zakres ruchu – spokojnie, w granicach pozwalających tkankom się goić. Potem budujemy siłę mięśni stożka rotatorów i stabilizatorów łopatki. Na końcu przychodzi czas na ruchy z Twojej pracy lub sportu: rzut, podciągnięcie, chwyt na macie.

Po urazie barku

Upadek na wyciągniętą rękę, szarpnięcie przy podnoszeniu walizki, nieudana obrona na treningu brazylijskiego jiu-jitsu. Urazy barku zdarzają się sportowcom, ale też osobom, które poślizgnęły się zimą na chodniku. Gdy ortopeda ustali, co zostało uszkodzone, dobieramy obciążenia do etapu gojenia.

Uszkodzenia stożka rotatorów

Stożek rotatorów to cztery mięśnie, których ścięgna obejmują bark i przyczepiają się do guzków kości ramiennej. Przy każdym ruchu utrzymują ramię w panewce. Ścięgno może się naderwać przy urazie albo stopniowo, gdy latami pracuje ponad swoje możliwości. Typowe objawy to ból przy unoszeniu ręki bokiem, osłabienie i kłopot ze spaniem na chorym boku. Wiele częściowych uszkodzeń dobrze reaguje na mądrze dawkowane ćwiczenia siłowe, również bez operacji, jeśli tak zdecyduje lekarz prowadzący.

Zwichnięty bark

Zwichnięcie barku, nazywane też dyslokacją barku, następuje wtedy, gdy siła urazu powoduje przemieszczenie głowy kości ramiennej poza panewkę – najczęściej do przodu. Po nastawieniu ostry ból szybko mija, ale problem zostaje. Rozciągnięta torebka i uszkodzony obrąbek sprawiają, że bark łatwiej wypada ponownie, szczególnie u młodych, aktywnych osób.

Rehabilitacja odbudowuje siłę i kontrolę mięśni, które przejmują rolę stabilizatora. To od nich zależy, czy wrócisz do sportu z poczuciem stabilności i pewności ruchu, czy z obawą przed każdym zamachem.

Zapalenie kaletki podbarkowej

Kaletka to mały, płaski woreczek z płynem, który zmniejsza tarcie między ścięgnami a wyrostkiem barkowym. Podrażniona daje ból przy unoszeniu ręki nad głowę, sięganiu do tylnej kieszeni czy leżeniu na boku. Jej zapalenie rzadko jest problemem izolowanym, zwykle współistnieje z tendinopatią ścięgien stożka rotatorów. Z tego powodu zmniejszenie dolegliwości to dopiero pierwszy etap terapii. Najpierw ograniczamy ruchy, które nasilają objawy, a potem stopniowo uczymy bark znowu je tolerować.

Rehabilitacja w przewlekłych problemach barku

O problemie przewlekłym mówimy, gdy ból utrzymuje się dłużej niż trzy miesiące. Na konsultacjach często spotykamy osoby po zastrzykach, kilku seriach zabiegów i tygodniach odpoczynku, u których przypadłości wracają przy pierwszej próbie powrotu do treningu. W leczeniu przewlekłych schorzeń barku najwięcej daje cierpliwe, stopniowe obciążanie i zrozumienie, co podtrzymuje objawy.

Ciasnota podbarkowa

Pod tą nazwą kryje się ból z przodu i z boku barku, nasilający się przy unoszeniu ręki. Dawniej tłumaczono go mechanicznie: ścięgna miały ocierać się o kość, więc rozwiązaniem była operacja poszerzająca przestrzeń pod nią. Badania porównujące taki zabieg z ćwiczeniami pokazały jednak podobne efekty obu metod. Praktyczny wniosek jest taki: w większości przypadków leczenie zaczyna się od ćwiczeń, a nie od operacji. Podczas rehabilitacji pracujemy nad siłą stożka rotatorów i nad tym, jak łopatka porusza się podczas unoszenia ramienia.

Zamrożony bark

Zamrożony bark, czyli zarostowe zapalenie torebki stawowej, zaczyna się od silnego, często nocnego bólu i przechodzi w dużą sztywność. Torebka stawowa obkurcza się i bark przestaje się ruszać w niemal każdym kierunku. Problem dotyczy głównie osób między 40. a 60. rokiem życia, częściej kobiet i diabetyków. Objawy z czasem zwykle się zmniejszają, ale nie zawsze całkowicie znikają. Naszym zadaniem jest stopniowe przywracanie ruchomości i siły bez gwałtownego rozciągania, które w bolesnej fazie tylko pogarsza sprawę.

Tendinopatie stożka rotatorów

Tendinopatia to problem dotyczący ścięgna, któremu zwykle towarzyszy ból i obniżona tolerancja na obciążenie. Typowe przeciążenie wynika z nagłego wzrostu obciążenia, np. zwiększenia objętości treningu z ćwiczeniami nad głową albo długotrwałej pracy z rękami uniesionymi powyżej linii ramion. Ścięgna nie znoszą nagłych skoków obciążenia, ale całkowity bezruch też im nie służy. Układamy więc progresję – od ćwiczeń izometrycznych (napięcie mięśnia bez ruchu ręki) po pełne, dynamiczne ruchy.

Krepitacje w obrębie struktur barku

Trzaski i chrupanie przy krążeniu ramieniem niepokoją wielu pacjentów. Tymczasem bezbolesne odgłosy są bardzo częste także u osób w pełni sprawnych. Inaczej jest, gdy dźwiękom towarzyszy ból albo osłabienie ręki – wtedy szukamy przyczyny i poprawiamy kontrolę ruchu. Zawsze tłumaczymy też pacjentowi, skąd biorą się trzaski w jego przypadku, bo obawa przed nimi potrafi ograniczać aktywność bardziej niż one same.

Zwapnienie barku

To złogi wapnia w ścięgnie stożka rotatorów, najczęściej mięśnia nadgrzebieniowego. Bywają bezobjawowe i wychodzą przypadkiem na zdjęciu RTG, ale potrafią też wywołać ostry ból, zwłaszcza gdy organizm zaczyna je wchłaniać. O tym, jakie metody leczenia zastosować wobec samych złogów, decyduje lekarz. Po ustąpieniu silnych dolegliwości przychodzi nasza kolej: odbudowujemy siłę, której ubyło przez tygodnie oszczędzania ręki.

Jak wygląda proces rehabilitacji barku?

Każda współpraca przechodzi przez te same etapy, ale tempo i treść ćwiczeń dopasowujemy do konkretnej osoby. Inaczej prowadzimy zawodnika po operacyjnej stabilizacji stawu, a inaczej pacjentkę z zarostowym zapaleniem torebki stawowej.

Konsultacja i diagnostyka problemu

Na początku rozmawiamy. Pytamy, kiedy bark zaczął boleć, co nasila objawy, jak wygląda Twoja praca i aktywność. Przeglądamy też dokumentację – opis rezonansu, USG czy zalecenia z wypisu. Potem fizjoterapeuta ocenia ruch w barku, siłę poszczególnych grup mięśni i to, przy jakich pozycjach pojawia się ból. Gdy coś budzi naszą wątpliwość, mówimy wprost, że potrzebna jest konsultacja ortopedyczna.

Opracowanie indywidualnego planu leczenia

Plan powstaje z trzech elementów:

• wyników badania,
• etapu gojenia tkanek,
• Twojego celu.

Dla jednej osoby celem jest bezbolesne wkładanie kurtki, dla innej powrót do wyciskania sztangi nad głowę. Przekładamy potrzeby pacjenta na konkretne kamienie milowe, a nie ogólne hasła.

Regularne sesje rehabilitacyjne

Podstawą naszej pracy jest kinezyterapia, czyli leczenie ruchem. Nie stosujemy zabiegów biernych, zamiast tego uczymy, jak napiąć mięśnie we właściwym momencie, i stopniowo zwiększamy obciążenie. Zaczynamy od prostych ruchów w odciążeniu, a kończymy na ćwiczeniach z hantlami, gumami i sztangą.

Edukacja pacjenta w zakresie ćwiczeń do wykonywania w domu

Same wizyty to za mało, by tkanki odpowiednio adaptowały się do obciążenia. Dlatego dostajesz domowy program, ułożony tak, żeby wymagał minimum sprzętu i zajmował kilkanaście minut dziennie. Na wizycie sprawdzamy technikę, a przy okazji tłumaczymy, jaki poziom bólu w trakcie wysiłku jest akceptowalny. Pacjenci, którzy rozumieją swój problem, mniej się boją ruchu i szybciej wracają do formy.

Ocena postępów i dostosowanie terapii

Co kilka tygodni porównujemy wyniki z punktem wyjścia: jak wysoko unosisz rękę, ile siły ma bark i które czynności przestały boleć. Do oceny siły wykorzystujemy również platformę dynamometryczną, która pokazuje konkretne liczby. Jeśli postęp zwalnia, zmieniamy ćwiczenia albo obciążenie. Jeśli rośnie szybciej, niż zakładaliśmy – przyspieszamy.

Dlaczego warto wybrać nas?

Najczęściej zadawane pytania na temat rehabilitacji barku w Warszawie

Zebraliśmy pytania, które słyszymy od pacjentów najczęściej.